در دنیای پرشتاب امروز، مفهوم صبر و شکیبایی برای مادران و پدران مدرن به ندرت به عنوان یک نقطه قوت تلقی می‌شود. استرس، شتاب، رقابت‌محیطی، فشار‌های زندگی، انتظارات مداوم و ترس از آینده نامعلوم، همه این عوامل رنج‌آورند و خواسته یا ناخواسته به خانواده و فرزندان منتقل می‌گردند.
در همین فضای زندگی، کودکان نیز دنیای خود را دارند. آن‌ها آرام نیستند، باهوش و پرانرژی، اغلب خودخواه و تک‌دنده، بر کوچک‌ترین مسائل داد و فریاد می‌کنند و خشمگین می‌شوند. به همین دلیل، شرایط به مراتب بدتر از آنچه توصیف می‌شود، به نظر می‌رسد.
چگونه می‌توان در چنین شرایط پراضطرابی، بی‌تفاوت و صبور ماند و صبوری را به عنوان نقطه قوتی برای ارتقای سلامت روانی و عاطفی خانواده و بهبود رابطه با فرزندان به کار گرفت؟
یقینا تسلط بر کودکان نه غیر‌ممکن است و نه آسان. گاهی شرایط به حدی می‌رسد که والدین فکر می‌کنند از دست فرزندانشان دیوانه می‌شوند. اما باید بدانیم که کودکان نمی‌توانند تقصیر را درک کنند.
در طبیعت کودکان است که این‌گونه رفتار کنند. اگر ما به این شرایط تسلیم شویم، اوضاع بدتر می‌شود؛ اما اگر با عشق، هوش و هوش‌مندی فضا را به سمت آرامش و شادی سوق دهیم، نتیجه کاملا به والدین بستگی دارد.
خودتان را کنترل کنید
خودکن‌ترلی، کلید والدین صبوری است که در مدیریت اوضاع همیشه موفق‌اند. خودکن‌ترلی به والدین کمک می‌کند تا حد و مرز‌ها را تعیین کنند، شرایط را مدیریت نمایند و تصمیم‌های هوشمندانه‌تری در لحظات بحرانی بگیرند.
با صداقت بگوییم هر پدر و مادری می‌داند این کار ساده نیست. کودکان در چنین لحظات والدین را به چالش می‌کشند و منتظر نتیجه می‌مانند. بیایید در این بازی برنده شویم؛ برد والدین، سود فرزندان، والدین و کل خانواده است.
اگر تنها یک لحظه کنترل خود را از دست دهید، بازی را باخته‌اید. اما اگر کنترل خود را حفظ کنید، توپ در می‌دان شماست.
اما چگونه می‌توان صبور بود؟ در ادامه پنج تکنیک را معرفی می‌کنیم که در شرایط سخت به صبوری کمک می‌کنند
۱- مقداری استراحت کنید
اگر خستگی احساس می‌کنید و انرژی ندارید، اندکی به اندازه شارژ مجدد باطری‌هایتان استراحت کنید. هرگز در حال خستگی وارد چالش و گفتگو نشوید. برای تصمیم‌گیری درست و هوشمندانه، صدایتان بالا نروید و از کوره در نروید؛ حتما باید مقداری استراحت کنید. به بدنتان زمان دهید تا احیا شود. در اتاق خود بمانید و به فرزند بگویید که نیاز به تنه‌ایی دارید. وقتی سرحال شدید، سپس تصمیم بگیرید.
تلاش نکنید در حال خستگی نقش والدین جدی و متعهد را بازی کنید. از تکالیف کودکان صرف‌نظر کنید. در مورد تقاضا‌های فرزند تصمیم نگیرید. تنها به کودک بفهمانید که مادر یا پدر نیاز به استراحت دارد.
یادتان باشد احساسات در زمان افت انرژی، خستگی یا ضعف تشدید می‌شوند و هر فرد به راحتی در این شرایط صبرش را از دست داده و خشمگین می‌شود.
۲- تا ده بشمرید
هنگامی که می‌فهمید کار به جای باریک می‌کشد و صبرتان در حال از بین رفتن است، از فرزند مهلت بخواهید، نفس عمیقی بکشید، آرام بمانید و از یک تا ده بشمرید. حتی از فرزند هم بخواهید بشمارد. یا فضا را ترک کنید، تنها بمانید، نفس بکشید و مجدد از یک تا ده بشمرید. در چنین شرایطی، آرام شدن شما اولویت اول است.
نفس‌های عمیق را فرا‌موش نکنید؛ بهترین شیوه برای کاهش ضربان قلب و آرامش یافتن است. از طریق بینی دم بگیرید و از طریق دهان بازدم کنید. هنگام بیرون‌دادن نفس، طبیعتا آه می‌کشید که فرآیندی طبیعی و کمک‌کننده برای آرامش است.
۳- با خودتان مهربان باشید
وقتی در نقش پدر یا مادر قرار می‌گیرید، ناخودآگاه از خودتان بیش از حد انتظار دارید. می‌خواهید کامل و بی‌نقص باشید. وقتی انتظارات برآورده نمی‌شود، از خودتان عصبانی می‌شوید و همین خشم را به فرزند منتقل می‌کنید. با خودتان مهربان باشید. انتظارات خود را کاهش دهید. شما هم انسان هستید.
شما باید محدودیت‌های خود را بشناسید و راه‌هایی برای تسلط بر آن‌ها بیابید. خود را قوی‌تر کنید، نگرانی‌ها را کم کنید، بی‌تفاوت باشید و شکیبایی را پیشه کنید.
۴- همانند کودکان رفتار نکنید
کودکان قدرت استدلال ندارند. برای آن‌ها سخت است که خشمگین نشوند و فریاد نزنند. اما شما نباید مانند آن‌ها رفتار کنید. اگر فرزند فریاد زد، صدای خود را از او بلند‌تر نکنید. با آرامی و یواش صحبت کنید؛ می‌بینید که ناخودآگاه کودک هم صدایش را پایین می‌آورد.
یقین داشته باشید اگر مانند کودکان داد بزنید یا چیزی پرتاب کنید، اوضاع بهتر نخواهد شد. حتی اگر کودک از ترس آرام بگیرد، اثرات این فروخوردگی خشم در آینده به شکل جدی‌تری ظاهر می‌شود. اما اگر با خونسردی و آسایش او را از اوج خشم پله‌پله پایین بیاورید، با صبر و مهربانی، اثرات درازمدت و مثبتی ایجاد کرده‌اید.
نقش خود را در جایگاه یک بزرگسال به یاد بیاورید. مفهوم نظم و انضباط را برای خودتان بازتعریف کنید. کودکان غیر‌منطقی هستند و در چنین شرایطی غیر‌منطقی عمل می‌کنند. شما متفاوت و منطقی باشید. کوشید بیاموزید که چگونه منطقی باشید.
۵- تمرین صبوری کنید
برخی والدین عادت دارند عصبانی شوند. اساسا جز خشمگین شدن، زبان و حرکات فرد دیگر را نمی‌شناسند. صبوری را بیاموزید و تمرین کنید. موقعیت‌های قبلی خشمگین شدن را به یاد بیاورید، رفتار خود را بررسی کنید، خودتان را سنجیده و نتیجه آن رفتار را ارزیابی کنید. اکنون خود را در همان شرایط قرار دهید و این بار با خونسردی و صبوری برخورد کنید.
بله این کار سخت است. اما شما در حال پرورش فرزندان هستید. برای این کار زمان بگذارید. این کار همت بالا و عشق بی‌کران می‌طلبد. ناامید نشوید؛ شما در حال سرمایه‌گذاری باارزش هستید. برای آن تلاش کنید.
به این فکر کنید که چه چیزی باعث می‌شود ناگ‌هان صبرتان برود. چه چیزی باعث می‌شود ناگ‌هان فریاد بزنید. کجای کار از دستتان خارج شد. روی این نقطه تمرکز کنید. خود را قوی‌تر کنید. اگر نیاز است، مشاوره بگیرید.
صبر کردن، حفظ خونسردی و آسایش، کلید‌های والدین موفق هستند. این ترفند جادویی را بیاموزید و به کار ببندید. یقین داشته باشید پشیمان نخواهید شد. با این کار سطح سلامت روانی و عاطفی خانواده ارتقا می‌یابد، رابطه با فرزندان بهبود می‌یابد و به جای عصبیت و اندوه، نشاط تسری می‌یابد.
فرزند شما در مواجهه با چنین رفتاری می‌آموزد که خود نیز بر خشمش کنترل داشته باشد. و در فضای بیرون از خانه، در یک مشاجره یا دعوا با همکلاسی، صبور بماند و به کلمه شر نترسد.
