محققان معتقدند که راه رفتن با پای برهنه روی زمین، که به آن اتصال به زمین یا ار میگویند، میتواند اثرات مثبت قابلتوجهی بر سلامت قلب و عروق داشته باشد. این مفهوم بر پایه این ایده استوار است که زمین انرژی الکتریکی را به صورت جریان مستقیم (DC) به بدن انسان منتقل میکند.
این جریان الکتریکی که در سطح زمین در گردش است، در کلیه سیستمهای بدن از جمله سیستم گردش خون و سیستم عضلانی نقش دارد. از آنجا که بدن انسان خواص رسانایی دارد، این جریان میتواند وارد بدن شده و به تعادلبخشی و محافظت در برابر بیماریها کمک کند.
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای ایالات متحده (CDC) گزارش کرده که هر ۳۳ ثانیه یک نفر در اثر بیماریهای قلبیعروقی جان میبازد. در یک تحقیق منتشرشده در سال ۲۰۱۳، محققان به بررسی اثرات اتصال به زمین بر عوامل مختلف سلامت خون از جمله سختی خون، لختهسازی، ویسکوزیته و التهاب پرداختند.
در این مطالعه، ۱۰ شرکتکننده سالم به مدت دو ساعت دستها و کفپاهای خود را به یک پد رسانای سیمی متصل کردند که به یک میله فلزی چسبیده به زمین وصل بود. نتایج نمونههای خون نشان داد که اتصال به زمین با افزایش بار سطحی گلبولهای قرمز، باعث کاهش ویسکوزیته و لختهسازی خون میشود.
محققان توضیح دادند که افزایش ویسکوزیته خون عامل خطرساز برای بیماریهای قلبی محسوب میشود و اتصال به زمین میتواند جایگزین ایمنتری برای داروهای استاتین کاهنده کلسترول باشد که اغلب با عوارض جانبی شدید همراه هستند.
تحقیقات جدیدتر نیز این یافتهها را تقویت کردهاند. در یک گزارش موردی سال ۲۰۱۸، محققان مشاهده کردند که بیماران مبتلا به فشار خون بالا که روزانه ۱۰ ساعت یا بیشتر به زمین متصل میشدند، میانگین کاهش فشار خون سیستولیک بیش از ۱۴ میلیمتر جیوه را تجربه کردند.
علاوه بر این، در یک مقاله سال ۲۰۲۳، محققان مطالعهای را گزارش دادند که در آن بیماران مبتلا به کووید-۱۹ تاییدشده که اتصال به زمین را تمرین میکردند، در مقایسه با بیماران بدون این روش، لختهخون ناشی از عفونت را توسعه ندادند.
با وجود نتایج مثبت تحقیقات، کارشناسان تأکید میکنند که عوامل مختلفی در ابتلا به بیماریهای قلبی نقش دارند. بنابراین، ورزش منظم، رژیم غذایی متعادل، حفظ وزن مناسب، کنترل سطح کلسترول و فشار خون در محدوده طبیعی و پرهیز از سیگار نیز از اهمیت بالایی برخوردارند.





