“`json رانتवीوی سریال روز صفر بازی رق رابرت دنیرو اما داستان بدون عمق, یکی از//پیشنش فعالترین/ازسریالهای تاریخ نتفلیکس مأمور شب است؛ تریلری توطئهآمیز که گهگاه منطقی به نظر میرسد و در بیشترین سطوح دولت فدرال جریان دارد.
به این/ابراز، منطقی است که این سرویس استریم، مطابق الگوریتمهای خود، این مسیر را با سریال محدود روز صفر زیاد تر جستوجو کند؛ سریالی که دیالوگهای خشک، سیاستهای نامفهوم و پالت رنگی کسلکنندهاش را با سلف بسیار محبوب خود به اشتراک میگذارد.
تفاوت وجود دارد در حالی که مامور شب تقریباً بهطور کامل با بازیگرانی ناشناخته ساخته شده می بود (بهجز وجود غیرمنتظره هونگ چاو با کلاهگیس)، روز صفر پر از ستارگان بزرگ است و در صدر آنها، تهیهکننده اجرایی رابرت دنیرو قرار دارد.
این سریال به کارگردانی لیلی لنگر، کارگردان قدیمیکار تلویزیون (عشق و مرگ) و بهدست اریک نیومن (نارکوز) همراه با روزنامهنگاران نوآ اوپنهایم و مایکل اس. اشمیت ساخته شده است.
اما در اولین توانایی خود بهگفتن نقش مهم یک سریال و در ۸۱ سالگی، دنیرو بیشک بزرگترین جاذبه این پروژه است.
شگفت است که این چنین اثری، یک ناکامی بیروح و نامفهوم، دلیلی شد برای وجود این برنده دو بار اسکار در قاب تلویزیون؛ سریالی که در شش تکه همزمان هم کشدار و هم شتابزده به نظر میرسد.
سراسری سیستمهای کامپیوتری است؛ حادثهای که جان هزاران نفر را گرفته است.
مولن چندین دفعه بهگفتن آخرین رئیسجمهوری که موفق به کسب حمایره دو حزب شده می بود ستایش میشود، گرچه بعد از مرگ پسرش در دوران ریاستجمهوری، از نامزدی مجدد صرفنظر کرد. این شهرت، علاقه سریال به تعادلگرایی و اجماعگرایی میانهرو را پیشبینی میکند؛ جایی که در یک مقطع، بهطور صریح افتراگویی آشکار جناح راست را با اشتیاق جناح چپ به منفعت گیری از ضمایر جنسیتی همتراز میکند.
دستکم این برداشت مشکوک از مشکلات جامعه در زیر انبوهی از موضوعات بهظاهر مرتبط دفن میشود؛ موضوعاتی که روز صفر هیچ زمان آنقدر روی آنها تمرکز نمیکند که بتواند مسئلهای اساسی منتقل کند.های تکنولوژی، کنسپرت قدیمیسالاری، پادکستهایی که اطلاعات نادرست انتشار میکنند و تضعیف آزادیهای مدنی همه آنها در یک ترکیب مبهم و بیجهت با هم مخلوط خواهد شد؛ ترکیبی که در حاشیه ربط با حقیقت باقی میماند، بدون آنکه واقعاً به آن دست اشکار کند.
وجود رابرت دنیرو در صدر فهرست بازیگران، اگرچه نه علت کیفیت پروژه، اما علت وجود بازیگران برجسته دیگر در این/سلسلاست. آنجلا نقش رئیسجمهور جاری را بازی میکند که مولن را برای ریاست منصوب میکند. جسی پلمونز، ستاره سریال عشق و مرد ساخته گلاتر، در نقش دستیار و مأمور- د. متیو موداین نیز نقش رئیس مجلس نمایندگان را بر مسئولیت دارد.
این فهرست قوی با وجود کانی در نقش رئیس دفتر (که با او سابقهای ß از ازدواج دارد)، لیزی کاپلان در نقش دخترش، دن استیونز در نقش شخصیت شبیه ترکیبی از بن شیپیرو و جو روگان، گی در نقش نسخهای زنانه از ایلان ماسک و بیل کمپ، بازیگر معروف به نقشهای فرعی، در نقش مدیر سیا کامل میشود.
تقریباً تحسینبرانگیز و در عین حال گواهی بر یکنواختی و کسالتآور بودن روز صفر است که هیچکدام از این بازیگران برجسته با همه توانمندیهایشان موفق نمیشوند از حد یک اجرای فقطً قابل قبول فراتر بروند. در حدی که روز صفر تلاش دارد یک ایده را پرورش دهد، پیش از آنکه آن را در هوا رها کند، تمرکز آن بر مطالعه شخصیتی است؛ وقتی که او در سالهای پایینی زندگیش با غم و اندوهی طولانیزمان مواجه میشود.
این سریال مقداری ابهام در رابطه حالت روانی تشکیل میکند و با یک اغاز میشود که را در حال جستجو در میان اسناد در حالت از سردرگمی و وحشت مشخص می کند. (اتفاقات داستان زیاد سریع به این صحسه میرسد و چیز بسیاری برای شگفتزده کردن تماشاگر باقی نمیگذارد.) تماشای رئیسجمهوری در دهه هشتم زندگیاش، که بهشدت به یک دموکرات شباهت دارد و برای گفتن جملات تلاش میکند, حس خاصی تشکیل میکند.
اما در زیاد تر موارد, بازی دنیرو بیشتر از حد خاموش و باوقار است و احساسات چندانی برنمیانگیزد. روز صفر این چنین در جای دادن در دنیای داستانی خود دچار مشکل است؛ او را گاهی بهگفتن فردی محترم و با آرامش مشخص میکند و گاهی بهگفتن سوءاستفادهگری منفور، بدون اینکه هیچکدام از این نقشها را بهطور قانعکنندهای به عکس بکشد.
برای فردی که در زندگی واقعی بهشدت سیاسی است, دنیرو در این نقش نمیتواند چهره یک سیاستمدار با باورهای راسخ را ار دهد. ظاهر روز صفر بهاندازه داستین تیره است. وقتی پیچشهای داستانی از راه میرسند, با ضربهای بیتاثیر فرود میآیند; نه عرصهسازی مناسبی برای آنها انجام شده و نه پیامدهای معناداری در پی دارند.
روز صفر احتمالا از نظر ساختاری همانند مأمور شب باشد, اما حتی از آن انرژی پیشپاافتاده و لذتقسمت نیز نصیب است. این سریال دارای ترکیب بازیگران در حد یک سریال بسیار معتبر است, اما ظاهر و حس شبیه یک داستان عامهپسند و کماهمیت دارد. در نهایت, نه از مزایای یک تأثیر سطح بالا منفعت میبرد و نه از جذابیتهای یک سرگرمی ساده. _url “`
