رویداد‌های وحشتناک بسیاری وجود دارد که تصور وقوع آن‌ها غیر‌قابل تحمل به نظر می‌رسد مرگ عزیزان، پایان روابط، اخراج و رسوایی یا از دست دادن سلامتی. با این حال، یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های انسانی، توانایی انسان در آشتی با رویداد‌هایی است که در ابتدا ممکن است سخت‌تر از مرگ به نظر برسد.

مدرسه زندگی در یکی از جدید‌ترین مقاله‌های خود به این موضوع پرداخته است. علم روان‌شناسی در این زمینه بیان می‌کند که انسان در پی هر رویدادی که مایه تاسف است، به طور قطعی ویران نمی‌شود.

ما اتفاقاتی را مایه تاسف می‌دانیم که در تضاد شفاف با ایده‌آل‌های ما بوده و مغایر با انتظاراتمان باشد. امید به زندگی یا رویداد‌های بهتر تا زمانی که به یاد داشته باشیم که ترجیح می‌دادیم زندگی چگونه باشد، ما را رنج خواهد داد.

اینجاست که طبیعت انسان به او پشتیبانی می‌کند؛ به‌طور خودکار و تدریجی، خاطرات و آرزو‌های انسان را به باد فرا‌موشی می‌سپارد و انتظارات افراد را نسبت به آنچه طبیعی می‌پندارند، مجددا پیکر‌بندی می‌کند. بدین ترتیب انسان می‌تواند در گذر زمان حتی بزرگ‌ترین تراژدی‌ها را در خود حل کند.

آگاه‌ی از سازوکار فرا‌موشی نه تنها به ما کمک می‌کند تا بفهمیم چگونه با رویداد‌های ناخوشایند کنار می‌آییم، بلکه می‌توانیم از منظر یقین فرا‌موشی نهایی همه جانشین‌های بهینه‌تر در زندگی، آسوده خاطر باشیم.